Historia szkoły.

Najstarsze dzieje naszej szkoły nie są dokładnie znane gdyż kronika prowadzona, prawdopodobnie od roku 1908, zaginęła podczas zawieruchy wojennej. Pierwszym dokumentem rzucającym światło na dawne dzieje szkoły w Chabówce jest, opatrzona okrągłą pieczęcią z napisem: "Zarząd 1-klasowej szkoły Podstawowej w Chabówce", metryczka, zawierająca nazwiska 15 dzieci z rocznika 1876 objętych obowiązkiem szkolnym . Mimo, że od spisania metryczki minęło ponad 120 lat, dzisiejsi uczniowie mogą znaleźć w niej znajomo brzmiące nazwiska.

Szkoła w tym okresie, była typowym budynkiem szkoły jednoklasowej: parterowym, murowanym, na kamiennym fundamencie, krytym gontem, a składała się z jednej klasy lekcyjnej o powierzchni 64 m² oraz mieszkania dla nauczyciela. Nauczyciel, oprócz dwupokojowego mieszkanka z kuchnią i spiżarnią, miał tez do swojej dyspozycji drewutnię, ogródek przyszkolny oraz studnię wykopaną na sąsiadującej posesji. Pierwszą nauczycielką uczącą w Chabówce była pani Lelek.

Realizacja obowiązku szkolnego przedstawiała się bardzo źle: jedynie 45% dzieci kończyło szkołę. Stan ten poprawił się dopiero po zakończeniu pierwszej wojny światowej. W roku 1924 dobudowane zostało piętro a szkoła zyskała dwie sale lekcyjne.

Wiedzę o dziejach szkoły zawdzięczamy panu Stefanowi Samogyi, który w z dniem 1 września 1934 roku został kierownikiem szkoły . W owym czasie, była to szkoła II stopnia, z sześcioma klasami, w której zatrudnionych było 3 nauczycieli. Do września 1939 roku, to jest do wybuchu II wojny światowej, szkołę doposażono w sprzęt i podstawowe pomoce naukowe dzięki imprezom organizowanym przez Radę Szkolną, na czele której stał Feliks Wójciak.

Wraz z wybuchem wojny ograniczono, na polecenie władz hitlerowskich, program nauczania, zakazując nauki przedmiotów takich jak historia i geografia. Podobnie jak w innych miejscowościach prowadzone było tajne nauczanie.

Z wojny szkoła w Chabówce wyszła zdewastowana i pozbawiana pomocy naukowych. ; nauka odbywała się więc w bardzo trudnych warunkach. W trzech salach szkolnych 246 uczniów podzielonych na 7 klas uczyli : Stefan Samogyi, Genowefa Buksa, Władysława Lipecka i Zofia Samogyi.

W kolejnych latach szkoła była stopniowo remontowana i wyposażana.

W 1955 roku zawiązany został Komitet Rozbudowy Szkoły i rozpoczęto dobudowę nowego skrzydła mieszczącego w sobie 4 sale lekcyjne, zastępczą salę gimnastyczną i dwa dwupokojowe mieszkania nauczycielskie na poddaszu.

W roku szkolnym 1959/60 przystąpiono do przebudowy starego budynku szkoły, która została zakończona 1962 roku. Warunki nauczania bardzo się poprawiły: budynek szkolny obejmował bowiem 8 sal lekcyjnych, kancelarie, dwa pomieszczenia na bibliotekę i pomoce naukowe oraz salę gimnastyczną w suterynie o powierzchni 82m². W szkole zainstalowano centralne ogrzewanie i doprowadzono wodę.

W kolejnych latach, w miarę pozyskiwania środków finansowych, modernizowano szkołę i jej otoczenie: wykonano nowe elewacje, wyłożono kostką podwórko szkolne, wymieniono ogrodzenie oraz odnowiono toalety. W ciągu kilku lat dawne mieszkania nauczycielskie zostały przerobione na pomieszczenia dydaktyczne, poprawiły się też warunki pracy dyrektora i nauczycieli dzięki remontowi i zmianie wyposażenia ich pomieszczeń. Stale wzbogacano wyposażenie klas , a w 1999 powstała pracownia komputerowa. Na dzień dzisiejszy szkoła dysponuje 9 salami lekcyjnymi, pracownią komputerowa (unowocześnioną w 2005 roku), zastępczą salą gimnastyczną, stołówką oraz dwoma pomieszczeniami bibliotecznymi.

Remonty te oraz otworzenie pracowni możliwe było dzięki pomocy Polonii Amerykańskiej Koło Chabówka w Chicago

W 2000 roku, w skutek wprowadzenia reformy oświaty, szkoła stała się szkołą sześcioklasową, a w 2003 z woli rodziców utworzono zespół szkół obejmujący gimnazjum.

Od pierwszych lat powojennych w szkole prowadzono ożywiona działalność wychowawczą; działały kółka, organizowano rajdy turystyczna oraz imprezy kulturalne i sportowe. Tradycje te kontynuowane są do dzisiaj.

W roku szkolnym 2007/8 oddana została do użytku nowa, przestronna biblioteka szkolna
z salą komputerową i dostępem do Internetu. Pod opieką pracownika biblioteki Internet dostępny jest dla wszystkich uczniów.

Od maja 2011 r. Gimnazjum nosi imię Władysława Orkana.